Ma sMall rOOm: January, 2008

January 22

วันนี้วันที่อังคารที่ 22มกราคมล่ะ รู้สึกว่าจะเป็นวันพระ ขึ้น 15ค่ำ เดือน2

พระจันทร์สวยมากเลย แกจะมองเห็นรึป่าวนะ? ดวงเบ้อเร้อเลย

นะแกยังกะหลอดไฟแน่ะ วันนี้เรานั่งรถกลับบ้านกะพี่ก็นั่งมอง

พระจันทร์นี่แหละสวยจริงๆ ตอนกลับถึงบ้านลงรถก็ดันปิดประตู

หนีบมือเพราะเอาแต่แหงนมองพระจันทร์ โคดเจ๊บอ่ะแก

แต่มันสวยจริงๆไม่ได้เห็นกันบ่อยๆ แกว่าพระจันทร์จะรู้สึกยัง

ไงวะ อยู่ข้างบนตอนกลางคืนเด่นมากๆ มีแต่คนมองแต่ก็ไม่มีใคร

เอื้อมไปถึงซักคนทั้งๆที่เหมือนอยู่ใกล้เนอะ ดูสวยสมบูรณ์แบบจริงๆ

แต่ว่า แสงของพระจันทร์น่ะ....ยังไม่ใช่แสงของตัวเองเลย

คนอื่นมองว่าสวยโดยที่ไม่ใช่แสงของตัวเอง ถ้าพระจันทร์ไม่มีแสง

จะมีคนมองมั้ย พระจันทร์จะสวยอยู่มั้ย แล้วถึงตอนนั้น

พระจันทร์จะเหงามั้ยแก

แล้วแกจะรู้สึกเหงาเหมือนกันรึเปล่า?

January 15

ร้องไห้ น้ำตา ผิดหวัง เหนื่อยหน่าย ท้อใจ ทั้งหมดมันเป็นสิ่งน่าสมเพช

ถ้าจนถึงตอนนี้ต่อให้เจออะไรแค่ไหนก็คงไม่รู้สึกอีกแล้ว เรื่องเฮงซวย

จะอีกกี่เรื่องก็เข้ามาเหอะ ไม่มีความรู้สึกจะให้รู้สึก ไม่มีน้ำตาให้ไหลอีกแล้ว

มันแห้งไปนานแล้ว ที่เหลือตอนนี้ก็แค่ห้องมืดๆ กับมือที่เย็น เท้าที่ชา

หัวใจที่เต้นอยู่ก็แค่กล้ามเนื้อเรียบทำงาน หน้าที่ยิ้มได้เพราะกล้ามเนื้อใบหน้า

หัวเราะได้ก็เพราะกล่องเสียง แต่ข้างในแค่"กลวง" สิ่งที่รู้สึกได้ก็คือความไม่รู้สึก

เป็นแบบนี้แหละ แบบนี้ดีแล้ว ขออยู่ที่นี่ ขออยู่ในเงาเถอะ

Feeling is nothing